Οι μέρες στο νοσοκομείο ήταν τόσο ιδιαίτερες που δε θα μπορούσα να τις συμπεριλάβω απλά μέσα στο άρθρο για τον πρώτο μας μήνα με το μωρό. Αξίζουν μια ιδιαίτερη αναφορά και πολύ πιθανόν αν είσαι εγκυούλα να αγχώνεσαι, να ανυπομονείς και να προσπαθείς να κάνεις εικόνα αυτές τις μέρες στο νοσοκομείο και η σκέψη σου να μην έχει καν φτάσει ακόμα στο πώς θα είναι η ζωή με το μωρό στο σπίτι. Πρέπει πρώτα να “επιβιώσεις” από τη διαδικασία, τα συναισθήματα, τον πόνο και την κούραση κατά τη διάρκεια του τοκετού και λίγο μετά.
Ο τοκετός
Ο μικρούλης μας γεννήθηκε λίγο πριν ξημερώσει ένα πρωί του Ιουλίου, ακριβώς την ημερομηνία που προέβλεψε η γιατρός μας, 25 ώρες αφότου έσπασαν τα νερά. Η εμπειρία της γέννας ήταν δύσκολη, με τη μεγαλύτερη δυσκολία για μένα να βρίσκεται στην τόσο μεγάλη διάρκεια τοκετού (που όμως δεν είναι και εκτός του συνηθισμένου για το πρώτο σου μωρό). Τη βρίσκω μία πολύ προσωπική εμπειρία, που δε θα ήθελα να μοιραστώ σε βάθος, θα σου πω όμως κάποια χαρακτηριστικά σημεία για να ξέρεις τι να περιμένεις. Η δικιά μου γέννα ήταν στην Ελβετία, οπότε φαντάζομαι πως θα υπάρχουν κάποιες διαφορές σε σχέση με την Ελλάδα. Το ελβετικό σύστημα μπορώ να το αναλύσω σε άλλο άρθρο αν σε ενδιαφέρει (γράψε μου στα σχόλια!).
Μία δυσκολία που αντιμετώπισα ήταν η αναμονή για την επισκληρίδιο. Σε δημόσιο νοσοκομείο δεν υπάρχει γιατρός που ήρθε αποκλειστικά για σένα και αντίστοιχα ούτε και αναισθησιολόγος. Ήμουν λιγάκι άτυχη και εξαιτίας της μεγάλης κίνησης με γέννες και κάποια ατυχήματα κατέληξα να περιμένω περίπου 7 ώρες μέχρι να κάνω την επισκληρίδιο από τη στιγμή που το χρειαζόμουν. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι μέχρι τη στιγμή που πήγα να γεννήσω δεν είχα αποφασίσει αν θα κάνω επισκληρήδιο ή όχι. Στην Ελλάδα είναι το σίγουρο πράγμα να κάνεις, αλλά εδώ δεν είναι τόσο συνηθισμένο και είπα και εγώ να δω πώς θα πάει και να αποφασίσω τότε. Λίγες ώρες μετά την έναρξη του τοκετού δεν υπήρχε πια αμφιβολία! Και δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς θα ήταν το τελευταίο στάδιο της διαδικασίας χωρίς την αναισθησία. Just saying.
Με την επισκληρήδιο ανατράπηκε εντελώς το παιχνίδι. Ήταν σα να χαλαρώνω στο κρεβάτι μου και κάτι να περιμένω. Ένιωθα μόνο τις συσπάσεις, οπότε δεν μπορούσα να κοιμηθώ, αλλά απολύτως καθόλου πόνο. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα! Ευτυχώς ο άντρας μου μπόρεσε να κοιμηθεί, αφού και εγώ δε χρειαζόμουν πια συμπαράσταση, γιατί ήταν κι αυτός εξαντλημένος και χρειαζόμασταν τις αντοχές του για τις επόμενες μέρες.
Εκτός από τον πόνο, υπήρχε και μια άλλη δυνητική επιπλοκή. Το μωρό ενώ ήταν με το κεφάλι προς τα κάτω όπως θα έπρεπε, ήταν στραμένο διαγώνια, πράγμα που σήμαινε ότι ίσως δεν κατάφερνε να προχωρήσει και χρειαζόταν καισαρική. Οι μαίες προσπάθησαν με διάφορες τεχνικές να γυρίσουν το μωρό, αλλά περίπου τρεις ώρες πριν την γέννηση διαπίστωσαν ότι βρισκόταν ακόμα σε λάθος θέση. Παρόλα αυτά η διαδικασία φαινόταν να προχωράει χωρίς πρόβλημα, οπότε δεν προχώρησαν σε χειρουργείο και είμαι πολύ ευγνώμων για αυτό.
Η διαστολή μου προχωρούσε με αρκετά αργό ρυθμό, εξού και οι τόσες ώρες ταλαιπωρία. Όμως λίγο αργότερα η μαία μου διαπίστωσε ότι είχα φτάσει στα δέκα εκατοστά και μου είπε να ξεκινήσω να σπρώχνω. Αγχώθηκα! Μου ήρθε ξαφνικό. Καθόμουν εγώ χαλαρή στο κρεβατάκι μου και περίμενα και ξαφνικά πώς να σπρώξω; Το άγχος πάντως για το αν θα τα καταφέρω με την επισκληρίδιο ήταν περιττό. Το σώμα ξέρει τι να κάνει και πάντα υπάρχουν και οι μαίες να σε καθοδηγήσουν. Δεν πέρασαν πιστεύω πάνω από 40 λεπτα μέχρι τη στιγμή που κρατησα το μωράκι μου στην αγκαλιά μου!
Τόσο περίεργη και ταυτόχρονα όμορφη στιγμή. Είχα συνηθίσει να τον νιώθω μέσα στην κοιλίτσα μου και μου φαινόταν περίεργο που ήταν εκεί μαζί μας. Ενα πλασματάκι που δεν ήξερα και θα γνώριζα σιγά σιγά καθώς μεγάλωνε.
Παρ’ όλες τις δυσκολίες και τις μικροαναποδιές, η εμπειρία του τοκετού μου ήταν αρκετά θετική. Το περιβάλλον ήταν όμορφο, οι γιατροί και οι μαίες πρόθυμοι να βοηθήσουν αν και πολύ απασχολημένοι, ο σύζυγός μου ήταν πάντα εκεί και όλα εξελίχθηκαν καλά. Δε μου έχει μείνει καμία αρνητική ανάμνηση. Πιστεύω πως το σώμα σου φροντίζει να ξεχάσει τον πόνο και ταυτόχρονα όσο δύσκολο και να είναι, είναι μόνο μία μέρα από τη ζωή σου, οπότε αυτό το κάνει να περνάει και να ξεχνιέται με μεγάλη ευκολία, ιδίως αν τα πράγματα πήγαν τελικά καλά.
Οι πρώτες ώρες μετά τον τοκετό
Η δυσκολία του τοκετού που τόσο με άγχωνε πέρασε, είχα ένα υγιές μωράκι στα χέρια μου, αλλά βρισκόμουν σε τρελά επίπεδα εξάντλησης. Από εκεί και πέρα δεν είχα φανταστεί και πολλά.
Πρώτο και σημαντικότερο ήταν να θηλάσω το μωρό μου. Αφότου το ζύγισαν και ίσως το σκούπισαν λιγάκι μου το έδωσαν ξανά για να το θηλάσω. Δεν είχα ιδέα πώς! Αυτό ίσως είχε λίγη παραπάνω από μένα, καθώς κινήθηκε αμέσως προς το στήθος. Με τη βοήθεια της μαίας καταφέραμε να θηλάσει για πρώτη φορά.
Μετά το θηλασμό ήταν η σειρά του μπαμπά να δεθεί με το μωράκι μας. Το πήρε αγκαλιά για skin-to-skin επαφή, ώστε να έρθουν πολύ κοντά και να γνωριστούν. Έβαλε ένα τοπ σαν αυτό που φορούσα εγώ και χώθηκε εκεί μέσα το μικρό μας ποντικάκι, στη ζεστή αγκαλίτσα του μπαμπά. Αυτό ήταν το αγαπημένο πράγμα του μπαμπά μας τους επόμενους λίγους μήνες με το μωρό!
Στο μεταξύ εγώ είχα την ευκαιρία να κάνω ένα μπάνιο που πολύ το λαχταρούσα. Ήμουν πολύ τυχερή που έκανα μια πολύ πετυχημένη επισκληρίδιο και ένιωθα κανονικά τα πόδια μου οπότε μπορούσα να κινηθώ ανεξάρτητα. Εννοείται πως αν δε νιώθεις έτσι μη διστάσεις να ζητήσεις βοήθεια από τη μαία σου ή από τη μαμά σου που μπορεί να είναι κοντά.
Μόλις ήταν έτοιμο το δωμάτιό μας μεταφερθήκαμε εκεί. Αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση είναι ότι με έβαλαν σε καροτσάκι και μου έδωσαν το μωρό αγκαλιά για τη μεταφορά! Περίμενα πως θα το έβαζαν σε ένα κρεβατάκι να το μεταφέρουν. Φοβόμουν λιγάκι να πω την αλήθεια, ήταν οι πρώτες ώρες που το κρατούσα και φαινόταν τόσο εύθραυστο για να το κρατάω εν κινήσει.
Στην Ελβετία μένεις στο νοσοκομείο για δύο βράδια αν είχες φυσιολογικό τοκετό ή για τρία αν έκανες καισαρική. Εγώ προσωπικά είχα μονόκλινο δωμάτιο, στο οποίο έμεινε και ο σύζυγός μου (και δε θα μπορούσα να φανταστώ να μείνω χωρίς αυτόν!). Το μωρό εδώ μένει επίσης στο δωμάτιό σου από την αρχή, δεν το αποχωρίζεσαι ποτέ όσο βρίσκεσαι στο νοσοκομείο, πράγμα που είναι πολύ όμορφο αλλά δεν έχεις καμία ευκαιρία για ξεκούραση. Γι’ αυτό και στην περίπτωση που το μωρό είναι στο δωμάτιό σου, συνιστώ οπωσδήποτε κάποιον δικό σου εκεί. Η εξάντληση μετά τον τοκετό, ιδίως αν αυτός ήταν πολύωρος όπως ο δικός μου (25 ώρες παρακαλώ!) είναι τεράστια, οπότε θέλεις απεγνωσμένα να κοιμηθείς αλλά με όλα όσα συμβαίνουν δεν μπορείς. Ένας άνθρωπος ακόμα που μπορεί να βοηθήσει σε αυτή τη φάση είναι απίστευτα σημαντικός.
Το όμορφο χάος των επόμενων δύο ημερών
Οι αναμνήσεις μου από εκείνες τις δύο μέρες είναι πολύ θολές. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι ήθελα τόσο πολύ να κοιμηθώ αλλά δεν υπήρχε ποτέ συνεχόμενος χρόνος (πού να ήξερα ότι αυτό θα συνέβαινε από εκεί και πέρα μονίμως!) και κατά βάση προσπαθούσα να μάθω πώς να θηλάζω, όσο μπορούσα να ρουφήξω την γνώση όλων των μαμών που συνάντησα αυτές τις δύο μέρες.
Η δυσκολία στον ύπνο πήγαζε και από το ότι ήμασταν συνεχώς σε εγρήγορση. Δεν ξέραμε πόσο κοιμάται το μωρό, πότε θα ξυπνήσει, πώς θα καταλάβουμε εγκαίρως ότι μας χρειάζεται και αντίθετα πότε είναι false alarm και πρέπει να αγνοήσεις τους ήχους που κάνει. Για παράδειγμα, εμείς ακούγαμε διάφορους ήχους που έκανε και κατευθείαν θέλαμε να τον πάρουμε αγκαλιά, νομίζοντας πως κλαίει και μας χρειάζεται, ενώ αυτός στην πραγματικότητα κοιμόταν και τα έκανε αυτά στον ύπνο του.
Νομίζω πως το μωρό όσο ήμασταν στο νοσοκομείο κοιμόταν στην αγκαλιά του Δημήτρη και αυτός έπρεπε να μένει ξύπνιος για να μην πέσει το μωρό. Κάποιες φορές κοιμήθηκε και στο κρεβατάκι αλλά δε θυμάμαι καν πώς τον κοιμίσαμε. Αυτό που θυμάμαι με σιγουριά είναι ότι ένας από τους δυο μας έμενε πάντα ξύπνιος για να έχει το νου του στο μωρό.
Ακόμα προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω πως είχαμε μωρό. Δεν ήξερα καθόλου πώς να το φροντίσω, πέρα από το να το αγκαλιάσω και να προσπαθήσω να το θηλάσω. Όλα μαθαίνονταν τότε. Ταυτόχρονα ανάρρωνα, έπρεπε να είμαι συνέχεια ξαπλωμένη και μπορούσα να κάνω μόνο μερικά βήματα πριν κουραστώ.
Ήμουν όμως χαρούμενη. Χαρούμενη για το μωράκι μας, αλλά κυρίως για το ότι όλα πήγαν καλά. Δε χρειάστηκε να κάνω καισαρική που εμφανίστηκε σαν πιθανότητα στη διάρκεια του τοκετού, το μωρό μας ήταν υγιές, οπότε τι άλλο να ζητήσω; Ήταν στην αγκαλιά μας και σιγά σιγά θα μαθαίναμε πώς να ζούμε μαζί.
Εκείνες τις μέρες έστειλα τα νέα σε όλους τους κοντινούς συγγενείς και φίλους, μαζί με φωτογραφίες του μπεμπούλη μας, και έλαβα πολλές όμορφες ευχές. Αυτό το μοίρασμα της χαράς μου κρατούσε συντροφιά στις λίγες στιγμές χαλάρωσης που είχα στο νοσοκομείο.
Τα ατέλειωτα πήγαινε – έλα στο δωμάτιο
Μια μεγάλη δυσκολία που ήρθε με τη διαμονή στο νοσοκομείο ήταν ότι κάθε κάποια ώρα ερχόταν κάποιος από το προσωπικό είτε για να ελέγξει το μωρό, είτε για να το αλλάξει, για να βοηθήσει με τον θηλασμό, να ελέγξει τη δικιά μου ανάρρωση, να μας φέρει φαγητό. Μπορείς να φανταστείς ότι αν αθροίσουμε όλες αυτές τις επισκέψεις στο δωμάτιο από το ιατρικό και μη προσωπικό είναι πολλές και αυτό γίνεται αρκετά ενοχλητικό, γιατί ναι μεν είναι πάρα πολύ χρήσιμες, αλλά όταν είσαι σε όλη αυτή την κατάσταση το μόνο που χρειάζεσαι είναι ηρεμία και ξεκούραση.
Στην Ελβετία υπάρχει η επιλογή του να επιστρέψεις απευθείας στο σπίτι μετά τον τοκετό. Με βάση την εμπειρία μου, θα έλεγα ότι αν κάποιος νιώθει πολύ άνετα και δεν τον ενδιαφέρουν και πάρα πολύ όλες οι ιατρικές επισκέψεις, το να πας στο σπίτι σου είναι πολύ βοηθητικό από την άποψη του ύπνου, ιδίως αν έχεις κάποια βοήθεια στο σπίτι.
Εγώ προσωπικά δε θα άλλαζα τις μέρες στο νοσοκομείο παρ’ όλη την ενόχληση που υπάρχει. Για μένα ήταν πάρα πολύ σημαντικές όλες αυτές εξετάσεις που έγιναν εκεί. Ιδίως σαν νέα μαμά, το περιβάλλον εκεί μου προσέφερε ασφάλεια, γιατί ήξερα ότι:
- το μωρό ήταν υγιές και εξελισσόταν καλά
- έτρωγε, δεν έχανε πολύ βάρος
- μπορούσαμε να ρωτήσουμε οτιδήποτε οποιαδήποτε στιγμή, πράγμα που για νέους γονείς είναι πολύ ανακουφιστικό!
Εκτός αυτού, αυτές οι δύο μέρες ήταν σαν ένα crash course στο πώς να είσαι γονιός, τουλάχιστον ως προς τη φροντίδα του μωρού. Εμείς πριν από αυτές τις δύο μέρες δεν ξέραμε τίποτα, και όταν βγήκαμε από το νοσοκομείο μπορούσαμε να φροντίσουμε μόνοι μας το πλασματάκι μας. Ήταν πολύ ωραία αίσθηση!
Θα μου πεις είναι τόσο δύσκολο να αλλάξεις και να ντύσεις ένα μωρό; Και πράγματι, δεν είναι τόσο πολύπλοκο, στη χειρότερη μπορείς να δεις και κάποια βιντεάκια και να τα καταφέρεις, ή να συμβουλευτείς το περιβάλλον σου, ή ακόμα καλύτερα, να δεις όλα τα tips μου μάζεψα τις πρώτες μέρες σαν μαμά στο άρθρο που θα ανέβει σύντομα.
Αυτό που όμως, πιστέψτε με, δε γίνεται με βιντεάκια είναι ο θηλασμός. Χρειάζεται πολλές προσπάθειες, και για την κάθε μητέρα και παιδί είναι διαφορετικός. Σε κάθε προσπάθεια μαθαίνεις κάτι καινούργιο, βελτιώνεσαι και προσαρμόζεις τον τρόπο με τον οποίο τοποθετείς το μωρό στο στήθος, μαθαίνεις νέες στάσεις. Επομένως το να έχεις κάποιον στον οποίο μπορείς να απευθυνθείς για να επιβεβαιώσεις ότι το κάνεις σωστά, να ρωτήσεις κατά πόσο είναι αναμενόμενο να έχεις κάποιους πόνους και να ζητήσεις συμβουλές για να τους ξεπεράσεις είναι πολύ σημαντικό. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν υπάρχει κάποιος συνεχώς κοντά σου, για να μαθαίνεις μαζί του. Αυτό που μπορείς να κάνεις από πριν για να είσαι όσο πιο προετοιμασμένη γίνεται, είναι να διαβάσεις το άρθρο μου για τον θηλασμό, για να μην σε πιάσουν αδιάβαστη εκείνες οι πρώτες χαοτικές μέρες.
Η επιστροφή στο σπίτι
Μετά από δύο μέρες ήρθε η ώρα να πάμε στο σπίτι μας, όχι δύο αυτοί τη φορά αλλά τρεις! Τις τελευταίες ώρες πριν φύγουμε από το νοσοκομείο, κάναμε μία δωρεάν φωτογράφηση που μας παρείχε το νοσοκομείο με επαγγελματία φωτογράφο. Μία πάνγλυκια κοπέλα που χαιρόταν πολύ τα νεογέννητα μωράκια άφησε το μωράκι μας πάνω σε ένα όμορφο λευκό κάλυμμα και έβαζε διαφορετικά λούτρινα κουκλάκια δίπλα του με τα οποία το φωτογράφιζε. Ήταν τόσο συγκινητική στιγμή και μία από αυτές τις φωτογραφίες ήταν η πρώτη φωτογραφία του μπέμπη στο σαλόνι μας.
Ο πατέρας μου και η μητέρα μου ήταν εδώ εκείνο το διάστημα οπότε ήρθαν να μας παραλάβουν με το αυτοκίνητο. Μεταφέραμε το μπεμπάκι μας από το κρεβατάκι του στο κάθισμα του αυτοκινήτου και κατευθυνθήκαμε προς το αυτοκίνητο. Εκεί με περίμενε μία όμορφη έκπληξη με δύο μεγάλα μπουκέτα τριαντάφυλλα που μου χάρισαν οι γονείς μου και ο άντρας μου. Η διαδρομή ήταν μικρή, αλλά πηγαίναμε τόσο αργά μη τυχόν και ταρακουνηθεί καθόλου το μωράκι μας! Μετά από λίγα λεπτά φτάσαμε στο σπίτι… για να ξεκινήσουμε τη νέα μας ζωή.
Διάβασε πώς πέρασε ο πρώτος μήνας με το μωρό!
