Επέστρεψες στη δουλειά και δε σταματάς να σκέφτεσαι αν αυτό είναι καλό για σένα και το μωρό σου; Σε καταλαβαίνω απόλυτα, μια και ακόμα μετά από τόσους μήνες δεν έχω σταματήσει να νιώθω έτσι. Αν πάλι είσαι από τις τυχερές που απολαμβάνουν τις ώρες της δουλειάς και δεν αισθάνονται ότι κάτι χάνουν από το μωρό τους, πες μας πώς τα καταφέρνεις στα σχόλια!
Τύψεις για το μωρό, αβεβαιότητα για μένα
Ανέφερα στα social media ότι έχω τύψεις που δουλεύω. Ίσως κάποιες φορές να έχω, αλλά δεν είναι αυτό το βασικό μου πρόβλημα. Δεν πιστεύω ότι το μωρό δεν περνάει καλά στον παιδικό. Ιδίως το δικό μου μωρό που είναι απίστευτα κοινωνικό και με πολλή ενέργεια για παιχνίδι και εξερεύνηση. Το πρόβλημα είμαι εγώ. Θέλω παραπάνω χρόνο μαζί του. Να μπορούμε να ξυπνάμε μαζί το πρωί, να τρώμε παρεούλα όπως τα Σαββατοκύριακα και να παίζουμε χίλια δυο παιχνίδια. Να έχω τον χρόνο να του εναλλάσω τα παιχνίδια του όπως θα ήθελα, να του κάνω δημιουργικά παιχνίδια, τραγούδια, να διακοσμήσω το δωμάτιό του λίγο παραπάνω. Να μπορέσω απλά να τον απολαύσω περισσότερο, μέχρι να βαρεθώ.
Κάποιες φορές όμως νιώθω και τύψεις. Είναι ακόμα μικρούλης και όσο κοινωνικός και να είναι, σίγουρα προτιμάει να είναι με τη μαμά και τον μπαμπά. Ή με όλο τον υπόλοιπο κόσμο αρκεί η μαμά και ο μπαμπάς να είναι κάπου τριγύρω. Στις στιγμές που το βλέπω αυτό στα μάτια του, κάποιες φορές που τον αφήνω στον παιδικό ή σε κάποιον άλλο φροντιστή, τότε νιώθω τις τύψεις. Γιατί θα μπορούσα να είμαι περισσότερο εγώ εκεί μαζί του και όχι κάποιος άλλος. Γιατί δε θα έπρεπε να έχω κάνει αυτό το μωράκι για να το αφήνω σε άλλους να το μεγαλώσουν, αλλά και να το χαίρονται πιο πολύ απ’ ότι εγώ.
Σίγουρα αυτά τα συναισθήματα δεν είναι εκεί μονίμως. Εμφανίζονται συνήθως όταν αυτό που κάνω στη δουλειά μου είναι λιγότερο ενδιαφέρον, όταν είμαι κουρασμένη, πιεσμένη με άλλα πράγματα. Ή όταν απλά έτυχε να δω πολύ λίγο το μωράκι μου και έτσι να φαίνονται όλα μεγαλύτερα απ’ όσο είναι. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και αν το μωρό περνάει μια φάση που θέλει να είναι όλο πάνω μου, που δυσκολεύται με κάτι, που βγάζει κάποιο δόντι. Τότε σκέφτομαι γιατί να μην μπορώ να του ικανοποιήσω αυτή την ανάγκη του για εγγύτητα και πρέπει να τον αφήσω σε κάποιον άλλον;
Από πού πηγάζουν οι τύψεις – η δικιά μου θεωρία
Η καθεμιά μας έχει μεγαλώσει διαφορετικά, ζει σε διαφορετικές συνθήκες, έχει άλλες προτεραιότητες. Οπότε πιστεύω πως για την κάθε μανούλα οι λόγοι για αυτές τις σκέψεις θα είναι άλλοι. Θα σου πω τι επηρεάζει πολύ τα δικά μου συναισθήματα και πολύ πιθανόν κάποιοι από αυτούς τους παράγοντες να επηρεάζουν και σένα.
Η δυνατότητα επιλογής σε συνδυασμό με την ελληνική κοινωνία στην οποία μεγάλωσα. Και θα σου πω αμέσως τι εννοώ με αυτό.
Το “παράδοξο της επιλογής” είναι ένα γνωστό φαινόμενο στην ψυχολογία που λέει ότι οι υπερβολικά πολλές επιλογές προκαλούν άγχος, μετάνοια και δυσαρέσκεια, ακόμα κι όταν τελικά παίρνουμε μια καλή απόφαση. Στην Ελλάδα λοιπόν δεν έχεις και πολλές επιλογές σε σχέση με το πόσο να δουλέψεις. Πρώτον τα χρήματα που βγάζει ένα άτομο συνήθως δε φτάνουν για να συντηρήσουν μια οικογένεια οπότε πρέπει να δουλεύουν και οι δύο γονείς. Επίσης δεν υπάρχουν θέσεις σε κάθε τομέα που να παρέχουν μερική απασχόληση οπότε κάποια μητέρα είτε θα δουλέψει πλήρως είτε καθόλου. Ταυτόχρονα υπάρχει έντονα η κουλτούρα του να δουλεύεις περισσότερο για να είσαι καλύτερος και να εξελιχθείς. Στην Ελβετία όμως, που μένουμε εμείς, η κουλτούρα είναι διαφορετική. Οι άνθρωποι εκτιμούν περισσότερο τον ελεύθερο χρόνο τους, ένας μισθός συνήθως αρκεί για να θρέψει μια οικογένεια και στις περισσότερες θέσεις μπορείς να δουλεύεις part-time (3-4 μέρες την εβδομάδα, αν όχι και λιγότερο).
Αυτή η επιλογή που έχω ξαφνικά μπροστά μου σε συνδυασμό με το πώς έχω μεγαλώσει στην Ελλάδα, που πολύς κόσμος κάνει 2 δουλειές και ο υπόλοιπος υπερωρίες, με κάνει να μην μπορώ να αποφασίσω τι είναι πραγματικά καλύτερο για μένα και να το διαχωρίσω από αυτό που έχω απλά συνηθίσει. Κάπως έτσι καταλήγω σε ένα φαύλο κύκλο σκέψεων και αμφιβολιών για το αν θα έπρεπε να μένω περισσότερο με τον μικρούλη μου και να δουλεύω λιγότερο.
Νομίζω πως έχω βρει τους δικούς μου λόγους και τώρα μένει να πάρω τη σωστή απόφαση με βάση αυτούς. Όσο για σένα μανούλα, όποιοι και αν είναι οι λόγοι που έχεις αυτά τα αρνητικά συναισθήματα για το χρόνο που δεν περνάς με το παιδί σου, εύχομαι να μπορέσεις να τα αντιμετωπίσεις και να φτιάξεις μια συνθήκη που πραγματικά σου ταιριάζει. Σε αυτό που θέλω να σταθώ είναι να μην αφήσεις τα κοινωνικά σχόλια να σου δημιουργούν τύψεις. Καλοί και σεβαστοί όλοι οι λόγοι που προέρχονται από τις δικές σου ανάγκες. Αν σε τυρρανούν όμως απόψεις άλλων, απλά κάν’ τες στην άκρη και σκέψου τι θέλεις εσύ.
Κάποιες ιδέες για το πώς να το αντιμετωπίσεις
Όπως θα κατάλαβες δεν είναι ότι εγώ τα καταφέρνω και τόσο καλά. Έχω εντοπίσει όμως κάποια πράγματα που με βοηθάνε, ασχέτως του αν τελικά τα εφαρμόζω. Κάποια είναι εύκολα, και ίσως να αρχίσεις από αυτά, αλλά τα μεγαλύτερα είναι που θα σε οδηγήσουν σε μια ζωή που να σε ικανοποιεί πραγματικά.
- Διαχειρίσου καλύτερα την καθημερινότητά σου. Το να έχεις ένα μωρό σου αφήνει ελάχιστο ελεύθερο χρόνο. Αν τον σπαταλάς στο να χαζεύεις στο κινητό ή να έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους που δε σε γεμίζουν, σίγουρα επηρεάζει αρνητικά την ψυχολογία σου. Προσπάθησε να επιλέγεις συνειδητά αυτά που κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου ώστε να νιώθεις πιο γεμάτη.
- Πέρνα τον χρόνο που έμεινε χάρη στην παραπάνω διαχείριση με το παιδί σου. Όχι κάνοντας παράλληλα δουλειές ή χαζεύοντας και πάλι στο κινητό. Παίξε μαζί του, φτιάξε αυτοσχέδια παιχνίδια, βγείτε στην παιδική χαρά, κάντε εκδρομές. Θα νιώσεις και εσύ πιο όμορφα αλλά και θα μειωθούν οι τύψεις σου αφού περάσατε ουσιαστικό χρόνο μαζί.
- Σκέψου τι θα έλεγες σε μια φίλη που νιώθει έτσι. Θα την κατέκρινες τόσο έντονα όσο κάνεις με τον εαυτό σου; Κάνε σε παρακαλώ αυτή την άσκηση και μόλις βρεις την απάντηση πες το και σε σένα. Είναι σίγουρα πιο δύκσολη η εφαρμογή αλλά κινείσαι προς τη σωστή κατεύθυνση.
Και ποιο είναι το πιο δύσκολο αλλά και το πιο αποτελεσματικό πράγμα που μπορείς να κάνεις; Να αναθεωρήσεις τις προτεραιότητές σου. Τι θα πει αυτό; Αν με τις τωρινές συνθήκες της ζωής σου δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα του να μη δουλεύεις αλλά θα ήθελες πολύ να είσαι όλη τη μέρα στο σπίτι με τα παιδιά (για τουλάχιστον κάποια χρόνια), άλλαξε τις συνθήκες. Υπάρχουν πολλοί Έλληνες με παιδιά που ζουν από ένα μισθό και τα βγάζουν πέρα. Ίσως γιατί ζουν σε κάποιο χωριό, μπορεί να έχουν τη γη τους, μπορεί απλά να μην πηγαίνουν ποτέ ταξίδια, να μην παίρνουν συνεχώς ρούχα και παιχνίδια στους ίδιους και τα παιδιά. Να αρκούνται στα απλά. Υπάρχει πάντα και αυτή η επιλογή, αν αυτό έχει προτεραιότητα για σένα.
Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα. Να θυμάσαι όμως τις προτεραιότητες όταν κάνεις τέτοιες σκέψεις. Θα σε βοηθήσουν στο να βρεις αυτό που πραγματικά θέλεις και να αναγνωρίσεις ποια είναι αυτά που είσαι διατεθειμένη να θυσιάσεις γι’ αυτό.
Ελπίζω να βοήθησα. Ελπίζω σε λιγότερες μαμάδες με τύψεις και αμφιβολίες και μια κοινωνία που είναι λίγο πιο κοντά σε εμάς, μανούλες.
